zondag 8 augustus 2010

Schrijverswoede

Schrijvers van de wereld: Kom in opstand. Al uw ongepubliceerde boeken, weggeworpen manuscripten en in de uitverkoop gegooide romans moeten gewroken worden. Binnen enkele maanden verbleken zelfs uw bestsellers bij de verkoopcijfers van een nog te publiceren boek. Want Baby Bieber publiceert: My lousy little Life.

Hoewel het boek waarschijnlijk anders zal gaan heten, is het geen grapje. Justin Bieber gaat een boek schrijven. Het verbaast mij dat hij al kan schrijven en hij schijnt zo waar ook zindelijk te zijn, maar wat voor zinnigs kan er uit dat ventje komen?

Ik heb zelf ook al een aantal pogingen tot het schrijven van een boek gedaan, waarvan de beginselen staan te verstoffen in de diepe krochten van mijn computer. Maar gelukkig heb ik genoeg zelfkennis om te weten dat mijn verhalen nog lang niet rijp zijn voor publicatie. Alle roem, faam en gillende pre-pubers hebben Justin Bieber blijkbaar het idee gegeven dat hij over uitzonderlijk literair talent beschikt. Ik kan me er weinig bij voorstellen.

Gelukkig gaat het boek over een simpel onderwerp: Zijn leven. Het zijn maar zestien jaartjes waarin hij redelijk makkelijk onredelijk veel geld verdiend heeft, dus voor diepzinnigheid hoeven we niet bang te zijn.

Maar er is meer biografische lectuur in de maak. Ook ‘het sterrenmeisje’ vond het nodig haar levensverhaal te publiceren. “Het sterrenmeisje, deed die niet eens mee aan Hollands Got Talent?” hoor ik je denken. Nee. Het sterrenmeisje heeft namelijk nog vrij weinig talent met de wereld gedeeld, alleen een heleboel zielig gezeur.
Ze wilde drie getatoeëerde sterretjes op haar gezicht, maar viel in slaap. Ze kreeg er uiteindelijk 56. Een typisch geval van ‘mag het ietsje meer zijn?’.

Nadat de hele wereld haar had uitgelachen, niemand geloofde dat ze echt in slaap gevallen was en eigenlijk niemand medelijden had, komt ze dus met een boek.
Een heel boek over haar verleden vol misbruik en alcoholistische ouders en natuurlijk een uitgebreid verslag van de gezichtsverminking. Ik denk dat een psycholoog een betere klant is voor haar verhalen dan de lezende consument. Wie weet zit achter die sterren een literair sterretje, maar echt gezellig leesvoer lijkt het me niet.

Er is vast een markt voor dit soort boeken, maar ik vind het commercieel geneuzel. Laten we de schrijvers die niet voor het geld, maar uit passie schrijven niet vergeten. En dan zal ik jullie bezig blijven houden met mijn columns. Totdat ik genoeg stijl, frustratie en inspiratie heb om een heel boek te vullen.

dinsdag 3 augustus 2010

Hebben, hebben, huilen

Vandaag, op de achtste dag van mij vakantie in het mooie Franse land, liep ik samen met vriendlief door een van die duizenden antieke plaatsjes waar Frankrijk zo beroemd om is. Hand in hand, zoals dat hoort, struinden we de vele toeristische winkeltjes af. En toen gebeurde het; langzaam bekroop mij een warm gevoel, mijn mondhoeken krulden flirterig omhoog en ik voelde de tintelingen tot in mijn vingertoppen. Hoewel mijn vriend er vast fel op tegen zou zijn, moest ik hem hebben: De Tas.

Een prachtige leren schoudertas, met een heleboel handige vakken en precies de goede kleur bruin. Zo’n tas die je maar eens in je leven tegenkomt. En misschien is dat maar goed ook, want het prijskaartje vermeldde een bescheiden €210,-.
Daar kun je zeker acht jurkjes van kopen bij de H&M, of vier paar sneakers, vier rijlessen, zeventig ijsjes… Of gewoon één tas.

Terwijl ik hem van de plank pakte voelde ik mijn voeten loskomen van de grond, ik begon spontaan te zweven van geluk… En om een lang verhaal kort te houden: Ik heb hem niet gekocht. Ten eerste stond mijn bankrekening dat niet geheel toe, ten tweede was hij eigenlijk wel erg groot en onhandig en ten derde voelde ik de afkeurende blikken van mijn moeder in mijn rug branden. Die moet gedacht hebben ‘niet alwéér een tas’. Zo denkt ze ook regelmatig ‘niet wéér een jurkje’ of ‘niet wéér een paar schoenen’, maar mijn pogingen tot consuminderen falen helaas telkens weer.

Nu is het inmiddels twee uur later en ik moet beschaamd toegeven dat het echt een beetje pijn doet dat ik de tas heb moeten achterlaten. Een verloren liefde, die snel aan de arm van een andere minnares zal terechtkomen.

Gelukkig is er goed nieuws om mijn verdriet wat te verzachten. Mijn ronde, stevige, maar naar verhouding vrij grote kont is op weg naar maatschappelijke acceptatie. Hoewel mijn vriend er zeer gelukkig mee is, heb ik al heel wat problemen doorgemaakt met mijn goedgevormde achterste. Spijkerbroeken die misstaan, jurkjes die net te strak om mijn billen sloten en vele uitdagende tikken van puberale jongetjes tegen mij zitvlak. Maar nu is er de nieuwe campagne van Nike, met als motto ´My butt is big, and that's just fine´.

Mijn kont is weer gelukkig, mijn hart nog een beetje gebroken en mijn huid een tintje bruiner. Nog vier dagen vakantie en dan kom ik weer terug in het opgejaagde en hectische stadsleven, ver van de vredige Franse bossen. En ik moet toegeven dat ik daar wel weer naar uitkijk.