Mijn scheet stinkt niet

Mensen hebben van oorsprong een voorliefde voor zichzelf en alles wat van hen is.
Een voorbeeld daarvan zijn die half roze, kale, krijsende, tandeloze wezentjes: Baby’s. Over het algemeen zijn baby’s al niet het toonbeeld van schoonheid, maar sommigen zijn echt uitzonderlijk lelijk. En toch vinden ouders hun eigen kind altijd prachtig, omdat het hun eigen vlees en bloed is.

Nu is het natuurlijk logisch dat ouders van hun kind houden. En liefde maakt nu eenmaal blind. Eventuele schoonheidsfouten bij baby’s zijn misschien ook nog niet zo’n ramp; Je gaat er stiekem toch van uit dat het nog bijtrekt als ze opgroeien.

Maar de liefde voor jezelf en alles wat daarbij hoort gaat nog veel verder. Want de liefde van de mens gaat niet alleen door de maag; ook door de neus. Je eigen scheten ruiken namelijk altijd net even lekkerder dan die stinkende gassen die anderen eruit persen.
Er zijn weinig mensen die hier openlijk voor uit durven te komen, want het blijft een beetje vies en narcistisch. Maar heb jij wel de ballen om uit te komen voor de voorliefde voor je eigen uitlaatgas? Dan kun je altijd nog het 37ste lid worden van de ‘je eigen scheten ruiken lekker hyves’. Jazeker, die bestaat.

Ook in de media zie je dat men steeds meer op zichzelf begint te geilen. Negatieve publiciteit is ook publiciteit. En sommige semi BN’ers blijven maar hun best doen om in de media te komen; ze vinden zichzelf zo leuk, interessant of lekker dat ze dat telkens weer met heel Nederland proberen te delen. Een voorbeeld van zo’n talentloze zelf lievende C ster? Dries Roelvink. De geblondeerde zanger heeft zijn eigen film die, hoe onverwacht, gelukkig totaal geflopt is.

Een geblondeerde veertiger in een gele speedo, die denkt dat hij leuk genoeg is om een kaskraker rondom zijn eigen persoon te maken. Een goed voorbeeld van hoe een overdreven positief zelfbeeld pijnlijk uit kan pakken. Maar ‘s nachts ligt hij in zijn bed, ruikend aan z’n eigen scheet, denkend aan z’n prachtige baby en z’n goddelijke lichaam. En daar wordt hij zelf waarschijnlijk heel gelukkig van..

En misschien is het maar goed dat we zo veel van onszelf en al het onze houden, dan kunnen we ten minste lekker zeiken op al het andere. Zolang jij maar van jezelf houd, houdt er ten minste iemand van je.

Huilen om Haïti

Het kan je niet ontgaan zijn, de ramp die op 12 Januari het eiland Haïti letterlijk door elkaar schudde en alles overhoop gooide. Gebouwen in puin, honderden mensen omgekomen, familieleden en vrienden weggerukt door natuurgeweld. Ramp.
Een kind zonder ouders, stapels lijken in de straten, geplunderde winkels, dat zijn de beelden die ons sinds die dag bereiken. De harde werkelijkheid misschien, en die moet je niet minder lelijk proberen te maken dan hij is.

Maar ik vind deze media aandacht vooral een verschrikkelijk voorbeeld van de westerse emotie tv, waar ik me al jaren zo aan erger. Een beeld schetsen van een situatie heeft nieuwswaarde, maar het oneindig uitzenden van huilende kinderen en bloedende mensen gaat volledig aan dit doel voorbij. Dat is namelijk gewoon bedoeld om tranen te trekken, en natuurlijk portemonnees. Want geld is nodig, veel geld.

Het idee dat wij gierige westerlingen alleen geld zullen storten als we overspoeld worden met verschrikkelijke beelden, vind ik een grote belediging, maar dat is wel waar de meeste ‘goede’ doelen tegenwoordig vanuit gaan. Een reclame campagne van het kankerfonds, die ongetwijfeld ongelooflijk goed werk doen, begint standaard met een terminaal patientje die úw hulp nú nodig heeft.
Tranen trekken dus. Gericht op het gevoel van de Nederlander in plaats van het verstand. Men gaat er zonder meer vanuit gaan dat we niet verstandig genoeg zijn om goede doelen te steunen, omdat we simpelweg alleen aan onszelf zouden denken.

Ik wordt er inmiddels zo misselijk van, dat ik weiger geld te storten als men niets beters te bieden heeft dan hongerige kindertjes of afgerukte ledematen. Ik wil feiten zien, want we moeten niet vergeten dat grote hoeveelheden geld nooit zullen belanden bij die Haitiaanse weeskindjes. Administratie kosten, koffie-drink-kosten en directeurs salarissen, het runnen van een Goed Doel schijnt tegenwoordig verdomd duur te zijn. En dan mag je nog hopen dat ze daar op z’n minst fair trade koffie drinken van het door jou gestortte geld.

Mocht jij je geld al overgemaakt hebben op giro 555, dan heb je op z’n minst een goed en gevoelig hart. Maar ik geloof er pas weer in als ik concrete plannen zie, en lachende kinder gezichtjes.

Kinder(pr)achtig

Kinder(pr)achtig

Kinderen. Symbool van jeugd en onbezonnenheid. Terwijl de volwassen zich zorgen maken over broeikaseffect en kredietcrisis, spelen de kinderen buiten in de zon. En als de ouders aan de rand van de zandbak zitten te zeuren, verlicht de aanblik van hun gelukkige dreumes even de zorgen. Schepje-zand-kasteel.
Het leven kan zo simpel zijn.

Kinderen maken de wereld mooier, zolang ze lachen. Maar als de kleine even niet tevreden is verandert zo’n roze wolk in een donderstorm. Dan is die schattige peuter ineens een krijsend speenvarken, alleen maar omdat ze geen tweede ijsje mag.
Ouders schamen zich over het algemeen kapot voor de geluidsoverlast, en daar hebben ze alle reden toe; niets zo irritant als een zeurende huilebalk die je humeur verpest op een zonnig zondagmiddag in het Vondelpark. Bij gebrek aan een uitknop koopt een verlate tienermoeder dan nog maar een princessen ijsje voor haar eigen princesje.
De eerste willie wortel die kinderen met een uitknop uitvind, overhandig ik persoonlijk de Nobel prijs voor de gemoedsrust.

Niet alleen in de openbare ruimte kunnen kinderen veel irritatie opwekken, ook op TV vormen ze voor mij vaak een grote bron van ergenis. Het idee dat kinderen leuk en schattig zijn wordt in medialand vaak uitgebuit om de meest kansloze programma’s te maken. Een goed voorbeeld hiervan is praatjesmakers; Zet een paar kinderen in een studio, maak ze wijs dat ze heel interessant en grappig zijn en laat ze praten over zaken waar ze veel te jong voor zijn. Gegarandeerde succes formule met een schattigheids factor van ver over de honderd. Niet dat het echt boeiende TV is, maar daar draait het niet om, het draait allemaal om de kinderen. De vraag blijft of die kinderen het zelf eigenlijk wel leuk vinden, of dat het eigenlijk vooral om de trots van hun ouders gaat.

Ook in reclames zijn onze jonge medemensen populair. Of men nou luiers of auto’s probeert aan te prijzen, zet er een kind bij en je verkoopcijfers reizen de pan uit.
Het wachten is op de eerste drankreclame met kinderen, want breezer smaakt tenslotte net als limonade.

Ik vraag me af waarom men kinderen niet gewoon als kinderen kan behandelen. Steeds vaker worden ze meegesleurd in het overbezorgde bestaan van volwassenen, waarin ze van alles mogen, maar ook heel veel moeten. Ouders proberen het kind in hunzelf niet te verliezen, maar zoeken ondertussen eindeloos naar de volwassene in hun kind. Ik stel voor dat we de in Gucci en Chanel gehulde peuters weer lekker in de zandbak zetten, en laten genieten van de tijd dat het leven nog simpel lijkt.