Trouw met Mij

Gelukkig is Nederland weer gelukkig. Hoewel iedereen in diepe sjagrijnige rouw leek te verkeren na het niet winnen van het WK, is alles weer op z’n pootjes terecht gekomen. Het belangrijkste evenement van het jaar is namelijk geweldig verlopen. Hij zei Ja, zij zei Ja, en toen was het een feit: Yolanthe Kabbeljauw van Kastbergen Snijhaar en Wesley zijn een paar. Ook ‘beloofde’ het stel de Nederlandse pers de komst van een kind, dus de volgende mijlpaal in de geschiedenis van de roddelpers staat alweer op schema.

Aangezien in Nederland een derde van de huwelijken stukloopt, is het huwelijk van Yolanthe en Wesley een vrij riskante operatie. Tel daarbij op dat zij bloedmooi is en hij een succesvol voetballer en de kans op affaires en andere dramatiek neemt nog eens substantieel toe. Gelukkig hebben wij de roddelpers, de vertegenwoordiging van de oppervlakkige nieuwsgierigheid,om ons van al die zaken op de hoogte te houden. En dan blijkt uiteindelijk toch weer dat de mens helaas de neiging heeft zich met alles en iedereen te bemoeien, zonder goed naar zichzelf te kijken.

De telegraaf lezers en shownieuws kijkers onder ons zijn in ieder geval verzadigd door alle informatie over jurken, taarten en bruidsmeisjes, zodat de rest van Nederland zich weer met zichzelf en andere belangrijke zaken bezig kan gaan houden.
Zo ook ik.

Na een geweldige avond op een Haarlems terras heb ik namelijk weer geleerd wie echt belangrijk is: Jijzelf en je beste vrienden. De oppervlakkige nieuwsgierige interesse in anderen lijkt misschien boeiend, maar ik vind het vooral vermoeiend. Onder het genot van een latte machiato heb ik besloten meer tijd vrij te maken voor mezelf en voor echte vriendinnen. Geen vage kennissen of stapmaatjes, maar het soort vriendin dat er echt voor je is als je haar nodig hebt, maar ook als je gewoon avonden lang lol wil maken.

Een beetje zelfreflectie kan helemaal geen kwaad en na een avondje herinneringen ophalen en perspectieven uitwisselen kan ik maar tot één conclusie komen: Uiteindelijk ben ik best blij met mij.
Ik heb dan wel geen sprookjes huwelijk op stapel staan, of een paar miljoen op de bank, één ding weet ik zeker: Samen ben je ook alleen, want uiteindelijk komt het altijd op jezelf aan. En dan kun je maar beter trouw aan jezelf blijven.

Mijn visie is na vanavond weer een beetje verhelderd en ik hoop me nu te focussen op wat echt belangrijk is: Mijn geluk. En natuurlijk hoop ook ik dat het showbizz koppel nog lang en gelukkig leeft, zolang ik er maar niet meer mee doodgegooid wordt.

Later en ik haat er

Mijn kamer is een grote verzameling herinneringen, allemaal tegen de muur geplakt of geprikt. Van die muren is dan ook weinig meer te zien, het grijze gevangenis behang heb ik verstopt achter de vele foto’s en posters. Voordat jullie denken dat ik in de cel zit, ik ben gewoon te lui om een leuk behangetje tegen de muur te plakken, dus blijft het net zo grijs als de baard van Vader Abraham.

Maar toen ik gister mijn muren weer eens grondig bestudeerde, zag ik de foto’s in mijn lijstjes. Foto’s van mij en vakantievriendinnen van een paar jaar geleden.
Ik ging na wie het ook al weer waren, en ik merkte dat ik een paar namen kwijt was. Ik zou de schuld hiervan kunnen afschuiven op alzheimer of korsacov, maar zo oud ben ik nog niet en over het algemeen valt het met dat overmatig drankgebruik ook wel mee.

Ik zal dus gewoon moeten toegeven dat onze vriendschappen verwaterd zijn. De meiden waar ik op vakantie zo veel lol mee had, herinner ik nu alleen nog aan hun lachende gezicht in een lijst. Dat toont aan hoe oppervlakkig mijn vriendschappen kunnen zijn, maar we hebben samen fantastische dingen meegemaakt en het leven gaat door. Dus misschien is die oppervlakkigheid eigenlijk wel heel fijn, bespaart een hoop drama.

En drama, daar weten sommige meiden alles van. Ik verbaas me er elke dag weer over hoeveel ‘beste vriendinnen’ elkaar bedriegen, pesten, jaloersmaken of ronduit de backstabbing bitch uithangen. Series zoals The Hills en nu het al net zo inhoudsloze ‘The City’ zijn gebaseerd op de nutteloze ruzies en aanstelleritus van jonge meiden. Dat er geld valt te verdienen aan zo’n serie vind ik zorgwekkend, want dat betekent dat er veel mensen werkelijk kijken, en dus geinterreseerd zijn in zulke onnozele fictieve problemen.

Ik moet toegeven dat ik ook erg geinteresseerd kan zijn in onderling drama, maar dan wel real life. Pure non-fictie is veel leuker dan de verzonnen Hollywood verhaaltjes.
Ik lach me elke keer weer kapot als ik twee zogenaamde best friends hoor roddelen over wat voor slet hun andere beste vriendinnetje eigenlijk is. Of de eeuwige problemen over jongens, waardoor “BFF’s” elkaar spontaan niet meer uit kunnen staan. Ze schelden elkaar verrot, en het eeuwige ‘Luv You!’ verandert zonder aarzelen in ‘I hate you, slutty bitch!’. Om het twee weken later weer goed te maken, en samen vriendinnetje nummer 3 belachelijk te maken.

Dan bedenk ik me dat sommige van mijn vriendschappen misschien oppervlakkig en onzinnig mogen zijn, maar ik maak in ieder geval nooit onzinnig ruzie.

Ook zal ik nooit de term BFF gebruiken, want Forever zou langer moeten zijn dan de weg naar Rome, maar in werkelijkheid haalt het meestal Oude Pekela nog niet.

Voordat jullie nu denken dat al mijn vriendschappen gebaseerd zijn op tijdelijke bevliegingen en meligheid, dat valt mee. Want terwijl ik hier aan het bepleiten ben dat vriendjes verwelken en vriendschappen vergaan, kijk ik naar een foto aan de muur. We zijn 6, Leyla heet ze en ze kleed samen met mij een teddybeer aan. Ernaast hangt nog een foto; Ik en Leyla in een maffe bui ergens rond 4 uur ‘s nachts. Daar zijn we 16, en in die tien jaar hebben we fantastische dingen meegemaakt, maar ook heftige ruzies gehad over zaken dier er toe deden, en we zijn er nog. 10 jaar later, dikke kater, maar nooit heb ik gezegt ‘ik haat er’. En misschien is zelfs deze vriendschap over 10 jaar verwaterd, maar dan hoop ik dat we als vrienden uit elkaar gegaan zijn.