Zwaarder dan zwaartekracht

Met mijn net behaalde gymnasium diploma op zak, 18 jaren levenservaring en een prijswinnend profielwerkstuk op mijn naam, zou je denken dat ik redelijk in staat ben de wereld te zien zoals hij is. Ik besteed dan ook vrij veel tijd aan het beschrijven van die wereld op deze weblog, zodat ik mijn extreem heldere visie met de hele wereld kan delen.

Tot zo ver het verhaal zoals ik het inmijn hoofd had, want mijn heldere visie lijkt de laatste tijd aardig te vertroebelen.

Op school leer je de logica van zaken. 1+1=2. Voorwerpen vallen omlaag vanwege de zwaartekracht. Dag en nacht worden bepaald door de draaiing van de aarde en je denkt met je hoofd, niet met je hart. Het zijn principes die het leven simpeler en begrijpelijker moeten maken, maar nu ik zogenaamd volwassen ben en de middelbare school heb verlaten lijkt het allemaal alleen maar lastiger te worden.

Na vanochtend weet ik dat ook in dromen een kern van waarheid zit, dat woorden wel pijn doen en dat vergeven makkelijker is dan vergeten. Allemaal levenslessen die me op de zondag ochtend zwaar tegenvielen en waar ik nu dan maar het beste van probeer te maken.

Maar mijn zielige problemen zijn niets vergeleken met alles wat er mis gaat in de wereld en de onschuldige mensen die dagelijks sterven door onnozele ongelukken en overbodige oorlogen.

En het zijn de dagen als vandaag dat ik het jammer vind dat ik niet in God geloof, omdat God al eeuwen lang het antwoord is op alles wat niet te verklaren of te verdragen is.
Met mijn kinderbijbel ergens ver weggestopt onder zes lagen stof zal ik het allemaal zelf maar uit moeten vogelen. Mijn eerste stappen in grotemensenland gaan vast gepaard met vallen en opstaan, en gelukkig heb ik genoeg lieve mensen om me op te vangen.

Mijn scheet stinkt niet

Mensen hebben van oorsprong een voorliefde voor zichzelf en alles wat van hen is.
Een voorbeeld daarvan zijn die half roze, kale, krijsende, tandeloze wezentjes: Baby’s. Over het algemeen zijn baby’s al niet het toonbeeld van schoonheid, maar sommigen zijn echt uitzonderlijk lelijk. En toch vinden ouders hun eigen kind altijd prachtig, omdat het hun eigen vlees en bloed is.

Nu is het natuurlijk logisch dat ouders van hun kind houden. En liefde maakt nu eenmaal blind. Eventuele schoonheidsfouten bij baby’s zijn misschien ook nog niet zo’n ramp; Je gaat er stiekem toch van uit dat het nog bijtrekt als ze opgroeien.

Maar de liefde voor jezelf en alles wat daarbij hoort gaat nog veel verder. Want de liefde van de mens gaat niet alleen door de maag; ook door de neus. Je eigen scheten ruiken namelijk altijd net even lekkerder dan die stinkende gassen die anderen eruit persen.
Er zijn weinig mensen die hier openlijk voor uit durven te komen, want het blijft een beetje vies en narcistisch. Maar heb jij wel de ballen om uit te komen voor de voorliefde voor je eigen uitlaatgas? Dan kun je altijd nog het 37ste lid worden van de ‘je eigen scheten ruiken lekker hyves’. Jazeker, die bestaat.

Ook in de media zie je dat men steeds meer op zichzelf begint te geilen. Negatieve publiciteit is ook publiciteit. En sommige semi BN’ers blijven maar hun best doen om in de media te komen; ze vinden zichzelf zo leuk, interessant of lekker dat ze dat telkens weer met heel Nederland proberen te delen. Een voorbeeld van zo’n talentloze zelf lievende C ster? Dries Roelvink. De geblondeerde zanger heeft zijn eigen film die, hoe onverwacht, gelukkig totaal geflopt is.

Een geblondeerde veertiger in een gele speedo, die denkt dat hij leuk genoeg is om een kaskraker rondom zijn eigen persoon te maken. Een goed voorbeeld van hoe een overdreven positief zelfbeeld pijnlijk uit kan pakken. Maar ‘s nachts ligt hij in zijn bed, ruikend aan z’n eigen scheet, denkend aan z’n prachtige baby en z’n goddelijke lichaam. En daar wordt hij zelf waarschijnlijk heel gelukkig van..

En misschien is het maar goed dat we zo veel van onszelf en al het onze houden, dan kunnen we ten minste lekker zeiken op al het andere. Zolang jij maar van jezelf houd, houdt er ten minste iemand van je.

De vriend, de barman en de vrijheid

Het wordt weer lente, de zon schijnt, iedereen lacht en flirterige vlinders fladderen overal dwars doorheen. Stelletjes picknicken in het park en zoenen tot je er misselijk van wordt. De terrasjes stromen vol met single mannen en de zon maakt alles net een beetje mooier dan het eigenlijk is.

De lente geeft mij altijd het gevoel van vrijheid. En afgelopen jaren was ik ook altijd vrij. Vrij om te doen wat ik wilde, met wie ik wilde en wanneer ik wilde.
En ja, even kort door de bocht, ik heb het dus over flirten met jongens.
Nu weten sommigen van jullie wel dat ik inmiddels alweer een jaar ‘aan de vent ben’ of ‘onder de plak zit’, zoals je dat kunt noemen. En daar ben ik over het algemeen heel erg gelukkig mee. Maar dat vrij zijn en flirten, dat kon nu dus niet meer.

Ik heb het altijd moeilijk gevonden me aan te passen aan de beperkingen van de vrijheid. Ik ben dan ook een voorvechter van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van godsdienst, de vrijheid van onderwijs, enzovoorts.
En ondanks dat de liefde prachtig en veilig en rustgevend hoort te zijn, wordt ik er soms een beetje bang van. En zo belandde ik een paar weken geleden in een dilemma:
Ik wilde ook lachen, flirten en lol maken, maar dat leek niet helemaal samen te gaan met het relatie leven.

En terwijl mijn hoofd vol zat met die gedachte aan verloren vrijheid, kwam ‘hij’ op mijn pad; de barman van mijn nieuwste ‘stamkroeg’. Laten we hem voor het gemak maar De Barman noemen, ondanks dat hij eigenlijk gewoon Thomas heet.
De Barman is niet bijzonder knap, veel minder aantrekkelijk dan mijn vriend en lang niet zo grappig, maar toch wist hij mijn aandacht vast te houden. Gepraat ging over in geflirt. En ik betrap hem af en toe op een behoorlijk onsubtiele aanraking of opmerking.

Een beetje fout voelde het wel, terwijl ik eigenlijk wel weet dat barmannen met iedereen en alles flirten, in de hoop op een vette fooi. En ondanks dat ik nooit ook maar een kus zou afstaan aan deze barman, was het erg gezellig en stiekem was die aandacht best leuk.

Na die avond voelde ik me schuldig, ik wilde geen dingen verborgen houden voor mijn vriend, maar ik wilde ook niet dat hij zich later bedrogen zou voelen. Na een paar dagen nagedacht te hebben over deze kwestie, bleek zoals altijd de moeilijkste oplossing de beste te zijn: eerlijkheid.
Dus vertelde ik vriendlief over de grappige barman en hoe gezellig ik het in de kroeg gehad had. Reactie? ‘Mooi zo! Heb je al gratis bier van hem gekregen?’. En dat helemaal zonder sarcastische ondertoon.

Gelukkig kon mijn vriend er dus ook om kon lachen, zonder boos of jaloers te worden. Toen ik vroeg of hij dan niet bang zou zijn dat ik een keer met iemand anders in bed zou belanden, sprak hij de volgende magische woorden: ‘Nee hoor, want ik vertrouw je en ik weet toch dat je van me houdt’.

Uiteindelijk bleek ik dus de enige te zijn die zich zorgen maakte, maar ik heb wel geleerd hoe gelukkig ik moet zijn met mijn lieve, stoere en vooral relaxte vriend, die mij volop durft te vertrouwen.

Vrijdag is het weer Girls Night Out. Ik weet zeker dat ik weer bij Thomas aan de bar beland. Maar als ik dan thuis kom kruip ik het liefst lekker naast mijn vriend in bed en vertel ik hem hoeveel grappige foute opmerkingen De Barman die avond gemaakt heeft. En vriendlief? Die weet dat ik uiteindelijk toch het liefst in zijn armen in slaap val.