Het kan zo simpel niet zijn

In Irak is het oorlog, Haïti is nog steeds verwoest, de zeespiegel stijgt. In Afrika hebben de kinderen nog steeds honger, Tbs'ers wandelen de kliniek uit. Griekenland is failliet en trekt de hele eurozone mee in haar ondergang. Maar ik, ik ben gelukkig.

Zelfs de stress van de aankomende eindexamens krijgt mij er niet onder.
Vandaag vier ik dat ik één jaar samen ben met m’n vriend, wat mij vroeger altijd een onmogelijke opgave leek. Maar dit jaar is voorbij gevlogen. Mijn verjaardag, zijn verjaardag, de vakantie, kerst, oud en nieuw, Pasen; we hebben het allemaal overleefd.

Voor m'n gevoel gaat het allemaal iets te makkelijk. Ik vrees nu voor een bominslag, of de constatering van een levensbedreigende ziekte. Want zo simpel als het nu lijkt, kan het leven toch niet zijn?

Natuurlijk is er de kans dat ik zak voor mijn eindexamen, dan zou dat de grote klap zijn die mij van m’n roze wolk af sodemietert. Maar als ik dan denk aan de kindsoldaten in Afrika, of de jonge oorlogsslachtoffers in Irak, kan ik maar één ding concluderen: Zo slecht hebben we het hier nog niet.

En zeker de jeugd heeft hier alle mogelijkheden. Er is nu zelfs een partij, speciaal voor de jongeren: Lijst Nul. Of was het nou Lijst Lef? Nee inmiddels is het Lijst 17!
Een partij die zich onder de bezielende leiding van Lot (Lijst Lot, allitereert ook wel lekker) stort op de rechten van jongeren. Kinderen, ouders, ouderen? Die zijn zo belangrijk niet volgens Lot. De Jongeren hebben namelijk alle belastingcenten nodig voor meer studiefinanciering, minder kamerhuur, betere colleges en als het even kan gratis siliconen borsten voor iedereen met cup C of minder!
De hele democratie wordt onderuit geschoffeld door het idee dat je je als partij zou moeten focussen op slechts één doelgroep. Ikke ikke ikke en de rest van Nederland kan stikken. Nu is het wetenschappelijk bewezen dat pubers egocentrisch zijn en dus voornamelijk aan zichzelf denken, maar Lot heeft het daarmee wel erg hoog in haar bol gekregen.

Ik mag dus hopen dat er genoeg jongeren zijn met een greintje solidariteit in hun brein, zodat ze zich bedenken voordat ze hun stem opofferen aan Lijst Lot. Het lijkt een beetje op de Kleine Zeemeermin, die haar stem gaf aan heks Ursula in ruil voor voeten. Jongeren moeten nu hun stem gaan geven aan heks Lot, maar in ruil voor wat?
Alles wat je er voor terug krijgt is een hele hoop gedonder in Den Haag, waarna we de conclusie krijgen dat niemand ‘De Jongerenpartij’ serieus neemt.
Want als je serieus politiek geïnteresseerd bent, en jonger dan 25 jaar, word dan alsjeblieft lid van een serieuze partij. Iets met standpunten en idealen die verder rijken dan het bekrompen jeugdige denkwereldje van Lijst Lot.

Een politieke partij oprichten, het leek ze allemaal zo makkelijk. Maar het bleek nog best lastig om met iets fatsoenlijks op de proppen te komen. Inderdaad Lot: zo simpel kon het niet zijn.

De vriend, de barman en de vrijheid

Het wordt weer lente, de zon schijnt, iedereen lacht en flirterige vlinders fladderen overal dwars doorheen. Stelletjes picknicken in het park en zoenen tot je er misselijk van wordt. De terrasjes stromen vol met single mannen en de zon maakt alles net een beetje mooier dan het eigenlijk is.

De lente geeft mij altijd het gevoel van vrijheid. En afgelopen jaren was ik ook altijd vrij. Vrij om te doen wat ik wilde, met wie ik wilde en wanneer ik wilde.
En ja, even kort door de bocht, ik heb het dus over flirten met jongens.
Nu weten sommigen van jullie wel dat ik inmiddels alweer een jaar ‘aan de vent ben’ of ‘onder de plak zit’, zoals je dat kunt noemen. En daar ben ik over het algemeen heel erg gelukkig mee. Maar dat vrij zijn en flirten, dat kon nu dus niet meer.

Ik heb het altijd moeilijk gevonden me aan te passen aan de beperkingen van de vrijheid. Ik ben dan ook een voorvechter van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van godsdienst, de vrijheid van onderwijs, enzovoorts.
En ondanks dat de liefde prachtig en veilig en rustgevend hoort te zijn, wordt ik er soms een beetje bang van. En zo belandde ik een paar weken geleden in een dilemma:
Ik wilde ook lachen, flirten en lol maken, maar dat leek niet helemaal samen te gaan met het relatie leven.

En terwijl mijn hoofd vol zat met die gedachte aan verloren vrijheid, kwam ‘hij’ op mijn pad; de barman van mijn nieuwste ‘stamkroeg’. Laten we hem voor het gemak maar De Barman noemen, ondanks dat hij eigenlijk gewoon Thomas heet.
De Barman is niet bijzonder knap, veel minder aantrekkelijk dan mijn vriend en lang niet zo grappig, maar toch wist hij mijn aandacht vast te houden. Gepraat ging over in geflirt. En ik betrap hem af en toe op een behoorlijk onsubtiele aanraking of opmerking.

Een beetje fout voelde het wel, terwijl ik eigenlijk wel weet dat barmannen met iedereen en alles flirten, in de hoop op een vette fooi. En ondanks dat ik nooit ook maar een kus zou afstaan aan deze barman, was het erg gezellig en stiekem was die aandacht best leuk.

Na die avond voelde ik me schuldig, ik wilde geen dingen verborgen houden voor mijn vriend, maar ik wilde ook niet dat hij zich later bedrogen zou voelen. Na een paar dagen nagedacht te hebben over deze kwestie, bleek zoals altijd de moeilijkste oplossing de beste te zijn: eerlijkheid.
Dus vertelde ik vriendlief over de grappige barman en hoe gezellig ik het in de kroeg gehad had. Reactie? ‘Mooi zo! Heb je al gratis bier van hem gekregen?’. En dat helemaal zonder sarcastische ondertoon.

Gelukkig kon mijn vriend er dus ook om kon lachen, zonder boos of jaloers te worden. Toen ik vroeg of hij dan niet bang zou zijn dat ik een keer met iemand anders in bed zou belanden, sprak hij de volgende magische woorden: ‘Nee hoor, want ik vertrouw je en ik weet toch dat je van me houdt’.

Uiteindelijk bleek ik dus de enige te zijn die zich zorgen maakte, maar ik heb wel geleerd hoe gelukkig ik moet zijn met mijn lieve, stoere en vooral relaxte vriend, die mij volop durft te vertrouwen.

Vrijdag is het weer Girls Night Out. Ik weet zeker dat ik weer bij Thomas aan de bar beland. Maar als ik dan thuis kom kruip ik het liefst lekker naast mijn vriend in bed en vertel ik hem hoeveel grappige foute opmerkingen De Barman die avond gemaakt heeft. En vriendlief? Die weet dat ik uiteindelijk toch het liefst in zijn armen in slaap val.